هزاره ی ترس

پنبه می چپاند

دستان سربی ربات

در گوش تکانِ هر سایه

رگه های ِصدا

روی دیوار ِباران

بی تپشِ ِ نبض تیر

لالایی ِهزاره ی بی رگ

لال ها

کرها

بی لب ورچیدن نور

در جذر ومد خسوف

خیش میزنند

بر گلوی خشک ماه

که

بسلامتی

عرق می کند

چکامه ی سگی اش

در لیوان هذیان

چفیه ی ِشب

دوش به دوش

خیس ِ ترس

پاشویه می کند

پیشانی ِ مرگ

هیچ جوری

با کلک

سیاه نمی شوم

تا

تنپوشه ی تاریکی

می کشد

بر سینه ی سپید ِ کاغذ

خط

بی عبور

تعبیر نمی شود

جنگل

تا...

بغض ِتکیده ی شعر

تکراری فربه

درخواب سرخ ِ واژه است

............................................................

نظر ات چند منتقد شعر شناس و ارزشمند

کیوان اصلاح پذیر

من نمی دانم ارسطو این ترکیب ها را از کجا می آورد ؟ نه اینکه لزوما زیبا باشد بلکه بیشتر از زیبایی و زشتی ، غربت و غریبی آن ها ست که در چشم می آید : رگه های صدا روی دیوار باران ، سپس ، بی تپش نبض تیر ، بعد ، لالایی هزاره ی بی رگ . ابتدا رگه را داریم که آوند یا خط فرورفته را به ذهن متبادر میکند . بعد این رگه قبل از آن که به رگ تبدیل شود با نبض و تپش قوام می گیرد . در این میان باقی کلمات هم دست اندرکار فضا سازی خویش اند : صدا ، باران و تیر که روی هم با کمی جابجایی صدای باران تیر را به گوش می رسانند که روی دیواری از جنس باران رخ می دهد و رگبار بی تپش تیر ها نیز یادآور ماشینی بودن تیراندازی است و لالایی هزاره ی بی رگ روی هم از بی تفاوتی تاریخ سخن میگوید . همه این را داشته باشید تا به سطر اول برگردیم و سرب و سایه را بشنویم که با تیر سطرهای بعدی مرتبط است و ربات که به فضای مکانیکی و فاقد روح تیرباران کمک می کند . و پنبه که به سربریدن بی رد و نشانه اشاره دارد و در عین حال به خونسردی تیر بار اشاره دارد . نمی خواهم ارسطو به تعریف من از شعرهایش عادت کند اما چاره ای نیست که اگر شعرهای دیگر ش را تعارف کرده باشم اینجا صریحا اگر در شعرهای دیگرش قدری تعارف و تمجید ادیبانه کرده باشم در این شعر و تا اینجای شعر شگفتی کامل خود را از این ایجاز و تصویر سازی و خست بکارگیری کلمه اعلام نمایم . در پاراگراف بعد این خصلت ها ادامه دارد : لیوان هذیان ما را به گیلاس نوشیدنی الکلی می رساند سپس از عرق کردن هم به خستگی از چکامه سرایی اشاره دارد هم به نوشیدنی و سپس صفت سگی که دو گانه است هم به عرق سگی و هم به تخفیف چکامه ای بی ارزش اشاره دارد . کلمه ی سلامتی هم طنزی است به نوشیدن عرق سگی به سلامتی چکامه ای بی اعتبار و هم از ناسلامتی گوینده خبر میدهد و هم درخدمت ساخت تصویر عرق خوری شاعری هشلهف گوی است . اما ابتدای این پاراگراف دوباره از همان تشبیهات غریب سرشار است : خیشیدن گلوی خشک خسوف . این همه خ صدا را به خرخر می اندازد مثل سربریدن است ! و این لال ها و کرها که لابد مناسبتی با آن چکامه سگی دارند و بیهودگی محض آن را چند برابر میکنند . بازهم باید علیرغم میل باطنی بگویم آفرین ! و ارسطو منتظر باشد تا در شعری دیگر با نقدی کوبنده این ستایش ها را از او پس بگیرم.

در پاراگراف سوم هم داستان به همین روال است . آن قدر این مفاهیم درشت را در کلمات کوچک پر کرده است که از انبان ذهن بیرون می ریزند : می دانیم که در هنگام ترس و سکته عرق سرد می کنیم . اما نکته مهم همان پاشویه است که برای تب بکار می رود . عرق سرد ترس بر پیشانی ما می نشیند تا تب را پاشویه کند اما در سطور بالا با هذیان روبرو بودیم که ناشی از تب است . هذیان و تب با ترس و مرگ درگیر میشود و ما نمی فهمیم سرنوشت این نبرد به کجا می انجامد و شاعر نیز دست ما را رها میکند و به سطور بعدی می رود . انگار پاراگراف پایانی حامل پیامی است که این گره ها را خواهد گشود امیدوارم اینگونه باشد وگرنه شعر به جای دنیا آمدن نارس به دنیا آمده است ! پیشداوری نکنم و به خوانش شعر ادامه بدهم : از تنبوشه شروع کنم که خیلی باحال است ! تنبوشه در لغت نامه دهخدا چنین معنی شده است تنبوشه . [تَم ْ ش َ / ش ِ ] (اِ) لوله های سفالین که بهم پیوندنددر زیر زمین ، رفتن آب را. لوله ها از سفال پخته که راه و مجرای آب ... و در اینجا لوله ای سفالین تاریکی بر سینه ی سپید کاغذ خطی میکشند که قابل خواندن نیست مگر به عبور

عبور چه ؟ جنگل تا ... پس معلوم میشود این کلماتی که سطرهای سپید را سیاه میکنند در زیر زمین آب ها را هدایت میکنند و در اینجا شاید به معنای عبور معانی خفیه از کانال مخفی کلمات است ! اگر از خودم درنیاورده باشم خیلی جالب است !!! سه خط آخر البته بسیار تکراری و برخلاف ادعا لاغر است : بغض تکیده در برابر تکرار فربه کارساز نیست و واژه های سرخ هم که پنجاه سالی قدمت دارند بویژه وقتی به خواب بروند .
شعر در مجموع از نظر کلام و خست در کلمه و غریب سازی و تشبیه سازی یکی از شعرهای درخشان ارسطو است اما از نظر رساندن معنای خاص یا موقعیتی خاص یا تصویری واحد از یک موضوع فاقد شخصیت و سایر عوامل سازنده تصویر واحد است . اما با تمام ضعف ها من به این درهم تنیدگی مفاهیم و واژه ها و تصویرها یک بیست از بیست می دهم و امیدوارم نقص اصلی شعر که همانا مقهوریت معنا در برابر اعجاب ظاهر و شکل است در شعرهای بعدی برطرف شود . البته این تقاضایی بیمورد و دخالت در سبک شاعر است من بعنوان یک خواننده میل خود را ابراز میکنم و شاعر باید از میل درونی خویش اطاعت کند نه از مدعیان خارج از شعر

...............................

پرستو ارستو

جناب اصلاح پذیر عزیز این دومین باری است که در طی این مدت دراز ،شعر مرا تحسین کرده اید و من سپاسگزار همه ی سختگیریها وخست .شما هستم چون از شما آموخته ومیاموزم

و سخت بخود می بالم برای این نقد زرین وموشکافانه ای که نگاشته اید

نویسنده : paras2aras2 ; ساعت ۱٠:٢۸ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ خرداد ۱۳٩٠

تگ ها :

برگم

بی رگ ِ پیوند

هیچ دفتری

با اشاره ی باد هم

نمی افتم

بدامن نم کشیده

جنگل حرف

بی عطش

به انبوه ِفریب ِ رنگ

آب از آب

نمی چکم

واژه

چروک

لای غبغبِ شعر

زاغچه های یائسه

لکه می بینند

با صدای قناری

کلاغ های اخته

تنها

با دیدن تصویر بزرگ

به ارگاسم می رسند

بی اختیار

وتو...

می ترسی

زمزمه کنی

خود ات را

حتا

در خلوت

...............................

کیوان اصلاح پذیر

علی جهانگیری

................................................................

شراره جمشید

.......................................................

سالار عبدی

درباره من

لینکستان